Posted by admin On Czerwiec - 7 - 2014

Od tysięcy lat substancje organiczne, ekskrementy i odpady roślin, są podstawą „nawożenia”. Substancje organiczne nie odżywiają jednak „wprost” roślin wyższych, lecz z pomocą bakterii i innych drobnoustrojów żyjących w glebie. Ponieważ substancje organiczne służą przy tym jako pożywienie dla drobnoustrojów żyjących w glebie, więc wspierają ich funkcje życiowe. Odkrycie przez nauki rolnicze w naszym wieku zapotrzebowania roślin na składniki pokarmowe doprowadziło do zastąpienia nawozów organicznych, sztucznymi nawozami mineralnymi. Działanie nawozów mineralnych nie jest powiązane z aktywnością mikroorganizmów w glebie. Natomiast wiele nawozów mineralnych oddziaływuje na drobnoustroje w glebie szkodliwie i niszcząco. Przez to gleba nie jest rozluźniana i przewietrzana. Te niekorzystne zjawiska uboczne oraz inne problemy środowiska, jakie przyniosło jednostronne myślenie o substancjach odżywczych, przypomina nam o tym, ze przez glebę należy rozumieć nie tylko czynnik służący produkcji żywności, ale także trwałą, składową część przyrody. Azotany jako źródło azotu w glebie są nieorganicznymi solami kwasu azotowego. Należą one do nieodzownych dla roślin związków pokarmowych. Rośliny przetwarzają azotany i wykorzystują azot do produkcji białka, chlorofilu i innych substancji. „Nawożenie azotowe” sprzyja znacznemu wzrostowi zbiorów i większej zawartości białka w roślinach. Rośliny nie mogą jednak przetworzyć dowolnie wielkiej ilości azotanów. Przy przekroczonej ofercie zapotrzebowania rośliny magazynują azotany w znacznej ilości. Jednak podwyższona zawartość azotanów w spożywanych roślinach jest niepożądana ze względów zdrowotnych.

Comments are closed.